Rzeczniczka Generalna Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Laila Medina przedstawiła opinię w sprawie C-471/24 (J.J. przeciwko PKO BP S.A.), dotyczącą stosowania wskaźnika WIBOR w kredytach hipotecznych. Zgodnie z wnioskiem Trybunału opinia dotyczy pytań prejudycjalnych pierwszego, drugiego i trzeciego.
Na pytanie pierwsze dotyczące możliwości zastosowania dyrektywy 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Rzeczniczka wskazała, że warunki umowne przewidujące oprocentowanie oparte na WIBOR 6M podlegają kontroli na gruncie niniejszej dyrektywy, o ile przepisy krajowe nie nakazują obligatoryjnego stosowania tego wskaźnika ani jego konkretnej stawki.
Pytanie drugie otrzymało odpowiedź, iż Banki są zobowiązane do przekazania konsumentom precyzyjnych i rzetelnych informacji o nazwie stosowanego wskaźnika, jego administratorze oraz konsekwencjach ekonomicznych jego zastosowania. Informacje muszą umożliwiać oszacowanie całkowitego kosztu kredytu i ujawniać główne czynniki wpływające na zmienność stawki. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do uznania warunku umownego za nieuczciwy.
Na pytanie numer trzy Rzeczniczka odpowiedziała wskazując, że Sąd krajowy powinien ocenić, czy kredytodawca działał w dobrej wierze i czy konsument wyraził świadomą zgodę na ryzyko związane z WIBOR-em. Analiza ta nie obejmuje jednak samego wskaźnika WIBOR jak i samej metody jego ustalania.
Opinia Rzeczniczki Generalnej nie jest wiążąca, lecz stanowi istotną wskazówkę dla Trybunału Sprawiedliwości UE, którego orzeczenie będzie miało kluczowe znaczenie nie tylko dla rynku kredytów hipotecznych, ale również pozostałych kredytów konsumenckich.
